miércoles 16 de noviembre de 2011

HISTORIAS EDIFICANTES - FRAN Y LORENA


Lorena abraza un bebé en el Hospital de Salamanca. Tiene los ojos claros, las facciones muy dulces, pero no llora, ni sonríe, ni ve. Un tumor engrandece su cráneo hasta límites inconcebibles. Padece hidrocefalia y morirá pronto a consecuencia de la enfermedad. Quizás mañana mismo. Su madre lo quiere todavía más. Como solo alguien que tiene la certeza de que pronto perderá a su hijo puede hacerlo.

Los médicos me dicen que Fran no puede escucharme, que vive en una burbuja, que es autista, pero yo sé que puede percibir mi cariño. Solo estaremos juntos unos meses, pero lo querré siempre. Será un pequeño ángel posado en mi hombro el resto de mi existencia”.
Han pasado varios meses desde que tomé estas fotografías. Fran ya no está entre nosotros, pero su breve paso por la tierra y la entereza de Lorena y su familia fueron otra gran lección de vida para mí. Y confío que para cualquiera que lea esta entrada.


5 comentarios:

Anónimo dijo...

Tino,

Una meravella de reportatge, curt però tan intens!
Efectivament ara és un àngel, que retrobarà al Cel. Sort de la fe, de l'esperança.. i de la Caritat, que ho superen tot i ens fan dignes de ser anomenats persones, i de ser eterns.
Gràcies!
Jana Macià

santiplana dijo...

Gràcies per compartir-ho amb nosaltres Tino, se m'ha posat la pell de gallina. Quin cor tant gran que teniu.

ercanito dijo...

Esa sonrisa limpia no se merece una cosa así. Sufro con estas historias, pero me parece honesto y necesario contar las cosas como son, aunque nos hieran el alma.

Un fuerte abrazo para Lorena y toda su familia. Y otro para ti.

Buen fin de semana.

Ofelia de Pablo dijo...

Gracias por hacer tan humano un drama tan terrible. Un abrazo

Martin Gallego dijo...

Joder Tino, me he emocionado. Lorena tiene un corazón como un camión de grande. Llega un momento que uno ni se plantea ya si la vida es injusta, tan sólo cabe apretar los dientes y tirar adelante.
Siempre adelante.